زمین به عشق گردش دورت ترانه می خواند
فروغ مهر هزین از جمال و طلعت توست
قدیر و قادری ای غم گسار غمگینان
همیشه ورد زبانم سنای قدرت توست
دلم به اتش عشقت عجین شد ای باقی
مرا بس است اقتدا به هر که امت توست
جواب عشق زمینی نبود جز خفت
لباس فخر وخدایی به تن ز صحبت توست
به گریه بودم و روزی به گریه خواهم رفت
مرا خوشست دل به انچه حکمت توست
خدای عاشق این بی کسان بی ماوا
کجاست خانه که در دل هوای رویت توست
لبم به شکوه شهیر است و خواب کردارم
مرا ببخش به ایمان که عشق شهرت توست
